دگراین باغ رابوی گل وآوازبلبل 

پرنخواهدکرد

ودردشت بهارانش گلی هرگز نخواهد رست

که بااندیشه خشکی

-بجای هرزه خاران وعلف زاران-

طراوت رازجوباران مافصل درو بردند

چه آوازی چه امیدی؟

که درقحطی آب ونان واندیشه

تمام هستی مارابه صدمن کاه جوبردند

فریب کهنه اندیشان رنگین جامه رابنگر

که بهرسودخود

ازملک پی برباد

به تفسیرغلط ازآیه های سبزروشن بار

نوشته شده توسط قرسری رضا در چهارشنبه نهم آذر ۱۳۹۰ |

رضاقرسری(ایرج)متولدخاک پاک کدکن . .دبیرادبیات فارسی درمدارس کدکن.غیرازادبیات مباحث سیاسی وتاریخ نیزازدغدغه های نویسنده می باشد