جان گریفیث معروف به جك لندن، رمان نویس امریكایی و خالق آثاری چون «سپید دندان» و «آوای وحش»، ۹۱ سال پیش در ۲۲ نوامبر ۱۹۱۶ دیده از جهان فروبست. مترجمانی چون پرویز داریوش و رضا سیدحسینی آثار این نویسنده را به فارسی ترجمه كرده‌اند.

  جك لندن در سانفرانسیسكو زاده شد.جك دوره كودكی را به دشورای گذراند و برای كمك به وضع مالی خانواده، به شغل‌هایی همانند روزنامه فروشی، كارگری در لباسشویی، پیشخدمتی در كافه‌های بندری و كارگری در كشتی مشغول شد و گاهی نیز به سبب ولگردی توسط پلیس دستگیر و زندانی شد.

وی پس از پایان تحصیلات مقدماتی به دانشگاه كالیفرنیا وارد شد. جك از نوجوانی به خواندن و مطالعه شوق فراوان نشان داد و با ولع بسیار به خواندن آثار كارل ماركس،انگلس و نیچه پرداخت و میان دوستان به «پسربچه سوسیالیست» معروف شد.

در 1896 با گروهی از جویندگان طلا به كلاندایك سفر كرد. سفری كه با ناكامی همراه بود و او در نهایت به سبب مرگ پدرخوانده‌اش به اوكلند بازگشت. جك درباره سفرش به منطقه آلاسكا داستانهای كوتاهی نوشت كه در برخی از نشریات آن زمان منتشر شد و بدین طریق از راه نویسندگی امرار معاش كرد، اما هرچه به دست می‌آورد، به طرز عجیبی خرج می‌كرد.

او در 1903 داستان «آوای وحش» را انتشار داد كه گزارشی بود از سفر به كلاندایك و سرگذشت سگی گرگی به نام باك.

رمان «آوای وحش» از اقبال خارق‌العاده‌ای برخوردار شد و امریكاییان آغاز قرن بیستم كه به دنیای صنعتی و ماشینی وارد شده بودند، از عطر تند و وحشی درختان جنگل و غریزه و سرشت زندگی در آغوش طبیعت كه به وسیله لندن بسیار زنده و گویا وصف شده بود، سرمست شدند.


جك لندن در پی این رمان داستان «گرگ دریا» را در 1904 انتشار داد. این رمان به حوادث دریایی می‌پرداخت و شامل تجربیات دوران كودكی این نویسنده بود، هنگامی كه در كشتی‌های باربری كار می‌كرد.


از 1913 به بعد آثار جك لندن شهرتی جهانی یافت و آثار او به بسیاری از زبان های دنیا ترجمه شد، به طوری كه ثروت و شهرت فراوانی را برای او به ارمغان آورد.


این نویسنده خود گفته بود: «من برای ناشران می‌نویسم نه برای خودم». آثار او كه تعدادش به پنجاه داستان می‌رسد، ظاهرا تنها برای به دست آوردن پول نوشته می‌شده است، اما همه این آثار مبتنی بر فلسفه خاصی است و نشان از ذوق و توانایی های نویسنده‌اش دارد.

جك لندن بر اثر عصیان روحی بر ضد اجتماع و تطابق نیافتن با شیوه زندگی زمان، در سال 1916 و در سن 40 سالگی خودكشی كرد. 

تقریبا تمام آثار این نویسنده در ایران ترجمه و منتشر شده‌اند و مترجمانی چون رضا سید حسینی، اصغر رستگار و پرویز داریوش در ترجمه آثار او كوشیده‌اند.